திருமணம் முடிந்து இன்றோடு பதினேழு வருடங்கள் கடந்துவிட்டது என்பதுகூட வருடக்கணக்கை கொண்டு மட்டுமே அறியமுடிகிறது. நம் கனவுகளின் நிறங்கள் கூட ஒன்றாக மாறி இருக்கிறது இந்த நீண்ட காலத்தில். சுவாசிக்கும் காற்றைப்போல எனக்கு நீ.
மூச்சுவிடுவதை உணர்கிறபோதே உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டது என்பது புரிவது போல, நீ இருக்கும் உணர்வு எனக்கு புரிகிறபோதே அதை இழந்துவிடுவேனோ என்ற ஒரு கவலை அடிக்கோடாக இருப்பது புரிகிறது. இத்தனை நாள் அதை நான் உணர்ந்ததே இல்லை. எப்போது வருவாய் எனக்குறித்து கவலை ஏதும் கொண்டதில்லை, ஆனால் நீ வந்துவிடுவாய் என்ற ஒரு உன்னதமான ஒரு தைரியம் இருந்தது.

வீடு வாங்குவதோ விடுமுறைக்கு போவதோ, வாகனம் வாங்குவதோ என் முடிவில் எனக்கிருந்த நம்பிக்கையைவிட உனக்கு இருந்தது அதிகம்.

இப்போதும் மருத்துவர்களை சந்திப்பது முதல், சிகிச்சை முறைகளை பரீசீலிப்பதுவரை நானே தீர்மானிக்கிறேன். என் மீது நானே நம்பிக்கை இழக்காமல் இருக்கவாவது எனக்கொரு துணைவனாக நீ இருக்க வேண்டும் இன்னும் ஒரு யுகம். சுகமான இந்த பயணத்தில் துணையாக தொடர்வதற்கு என் வந்தனங்கள். குணமாகி வா, வராவிட்டாலும் கூட பாதகம் இல்லை, உன் நினைவுகளே கூட போதுமெனக்கு, ஆனால் ஒருக்காலும் உடல்சக்தியும் உன் கம்பீரமும் இழந்து வாழும் வாழ்வுனக்கு வேண்டாம், அது எனக்கு மிகவும் துன்பத்தை தரும்.